محمدآبادمانه

سد شیرین دره محمدآباد

محمد آباد مانه

يكي از روستاهاي استان خراسان شمالي - شهرستان مانه و سملقان واقع در شمال غربي شهرستان بجنورد كه 45 كليومتر با مركز استان فاصله دارد.

اين روستا ،روستايي بسيار بكر از نظر طبيعت براي اطراقهاي تفريحي است و طبيعتي بسيار زيبا بخصوص در بهار دارد و سد شيرين دره كه بر روي رودخانه شيرين احداث شده و مكاني ديدني در اين روستاست و كه در همه ايام سال از زيبايي و ديدني ترين مكان در اين روستاي باصفاست.

كار اصلي اهالي اين روستا كشاورزي است و محصول اصلي و عمومي مردم پنبه و برنج كاري است و بقيه خشكبار و صيفي جات در اين روستا عموما به اندازه رفع نياز خود مردم كاشت مي شود. ولي برنج اين روستا از لحاظ عطر و طعم در كل كشور بويژه در منطقه زبانزد است .

نحوه شکل گیری محمدآبادمانه
مرحوم کربلایی غلامحسین حسن ارباب، پدربزرگ شهید فیروز رحمانی نقل میکرد:
قدیم الایام حدود 200سال قبل ترکمن ها با شبیخونهایی به اهالی راز آنها را مورد اذیت و آزار قرار داده و اموالشان را به تاراج میبردند و... چون نمی خواستند قومی تات در این محل وجود داشته باشد و مجبور به مهاجرت شوند. لذا عده ای تحمل برایشان سخت شده بود با خانواده راز را ترک و اقدام به مهاجرت کردند و به کنارهمین رودخانه ی محمدآباد رسیدند و تصمیم گرفتند در کنار رودخانه اطراق کنند و سه چهار نفر به نمایندگی به بجنورد رفته و با سلطان وقت قرار گذاشتند ومشکلاتشان را بازگو کردند حاکم وقت به یکی از نیروهایش دستور داد؛ با اینها برو و در هرجایی که دوست دارند مکانی برای ایجاد آبادانی و زمین برای کشاورزی در اختیارشان قرار بده.
اهالی مهاجر کنار همین رودخانه را انتخاب کردند و چون بدستور حاکم وقت، یارمحمد خان شادلو مکان در اختیارشان قرار گرفته بود این روستا (محمـــدآباد) نام گرفت.

البته شواهدی هست که قدمت روستای محمدآباد بیش از ۲هزار سال است
چراکه بقول یکی از معمرین روستا که می‌گفت سنگ قبور قدیمی را مطالعه میکردم قدمت بیش از ۱۵۰۰ سال داشت
و اینکه در همین قبرستان روستا تابوت های سفالی پیدا شده که جسد را در آن قرار می‌دادند و دفن می‌کردند که این نوع دفن با مراجعه به تاریخ مربوط به بیش از ۲۵۰۰ سال است
لذا محتمل است روستایی وجود داشته و بی نام بوده که بعد از حضور این گروه رازی و بواسطه همکاری سلطان محمد شادلو از آن پس محمدآباد نام گرفته باشد.

روستای محمدآباد از قدیم الایام از فرهنگ بهداشتی بالایی برخوردار بوده و حمام و گرمابه ای داشته با قدمت بیش از 150سال که قریب به اتفاق روستاهای اطراف از این نعمت برخوردار نبوده اند
من خودم بیاد دارم از روستاهای پیش قلعه ، کیکانلو، قلندر تپه ، قارناس، اینجانلو، کشک آباد چوپلی تپه ، کلاین و اوستا و ...، روزهای 5شنبه و جمعه برای استفاده از حمام به روستا می امدند و اهالی روستا این روز ها را کمتر مراجعه داشتند چون هم حمام شلوغ بود و هم به مهمانها احترام قائل بودند مخصوصا درعروسی هاشون ، عروس و داماد را به حمام محمدآباد می آوردند.البته شیرین دره و پوستین دوز و تقه چنار که الان زیر آب سد دفن شده ،جزو روستا محسوب میشدند روز خاصی برایشان منظور نبود.
این حمام قبلا خزینه ای بود و آب آن از جوی داخل کوچه تامین و به خزینه یا حوضی که شامل دیگ چدنی بزرگ بود وارد و زیر آن را که ( گلخند میگفتند) آتش می کردند بخواهیم به روزش را مطرح کنیم حکم جکوزی آب گرم الان را داشت و در کنار آن یه استخر آب سرد وجود داشت که معمولا لگن ها را برای استفاده از این دو حوض پر و گرمای آب را تنظیم میکردند

(بهداشت آب خزینه ای)
آب حمام خزینه ای که از جوی داخل روستا تامین میشد برای اینکه آب آلودگی نداشته باشد معمولا از نیمه شب به بعد که مردم در مسیر استفاده ای نداشتند ذخیره میشد و ازطرفی در دیگ چدنی جوشانده میشد پس تا حدودی بهداشتی بود ولی عامل انتشار بیماریهایی پوستی چون کچلی و ...که انگار ویروس قوی تری داشتند میشد چون در دمای زیاد از بین نمی رفتند .